Orszak Trzech Króli w jaworznickiej Kolegiacie

Jaworznianie tradycyjnie 6 stycznia w Święto Trzech Króli wędrują ulicami miasta w barwnych orszakach. Wierni z parafii na Podłężu, w Dąbrowie Narodowej i z jaworznickiej kolegiaty w taki wyjątkowy sposób oddają hołd Dzieciątku Bożemu.

 A w tych Orszakach Trzech Króli wiodących do kościelnych szopek wędrują całe rodziny, dziadkowie, rodzice i zachwycone orszakami dzieci. Większość z nich w papierowych koronach symbolizujących Trzech Króli, których Gwiazda Betlejemska wiodła do stajenki, w której w żłobie złożono nowo narodzone Boże Dzieciątko, Króla nad Królami.

W jaworznickiej Kolegiacie Orszak wiódł od pomnika drwala na Rynku Głównym do kolegiaty. Wierni licznie przybyli na to wydarzenie, a wszyscy tym barwnym orszakiem radowali oczy.

Święto Trzech Króli zwane jest też Dniem Objawienia Pańskiego lub Świętem Epifanii. Ustanowione zostało w III wieku w Kościele Wschodnim, zaś w IV wieku w Kościele Zachodnim. Jest więc owo święto jednym z najstarszych świąt kościelnych. Odwołuje się do hołdu jaki trzej Królowie lub może trzej Magowie złożyli małemu Jezusowi. Od początku VI wieku za sprawą mnicha Cezarego z Arles przyjęło się tych Mędrców nazywać Królami. W VIII wieku nadano tym podróżnikom z odległych krain imiona – Kacper, Melchior i Baltazar. Melchiora ukazywano jako starca ze złotem (dar dla króla), Baltazara pochodzącego z Afryki jako mężczyznę z mirrą (balsam do namaszczania ciał zmarłych), Kacper ofiarował Jezusowi kadzidło będące darem dla Boga. Wedle polskich ludowych przekazów byli to Kasper, Majcher i Bajtazy.

Święto to kończy czas godni trwający od wigilii Bożego Narodzenia. Wedle dawnego zwyczaju święcono w Trzech Króli pierścionki i medaliki, które wręczano później udającym się w podróż, aby te chroniły przed wszelkim nieszczęściem.

W tym roku w Polsce Orszaki wędrują w 942 miejscach, w miastach i w wsiach. Tegoroczny 6 stycznia kończy „Rok Nadziei” – jubileuszowy rok Narodzin Jezusa Chrystusa. Przebiegał ów rok pod hasłem „Pielgrzymi Nadziei”. Kościół odwołuje się w ten sposób do wędrówki wiernych ku zbawieniu, a w tej wędrówce do nadziei wiernych pokładanej w Jezusie. 
Ela Bigas