Śnieżny Księżyc rozświetli niebo nad Polską. Kiedy wypada lutowa pełnia?

Druga pełnia Księżyca w tym roku przypada na początek lutego i zbiega się z wyjątkowo zimową aurą. W nocy z niedzieli na poniedziałek na niebie pojawi się tzw. Śnieżny Księżyc – zjawisko dobrze znane miłośnikom astronomii i nocnych obserwacji.

Lutowa pełnia osiągnie swoje maksimum w niedzielę, 1 lutego, kilka minut po godzinie 23.00 czasu polskiego. Wtedy Srebrny Glob znajdzie się w opozycji do Słońca, a jego tarcza będzie w całości oświetlona. Choć moment kulminacji ma znaczenie astronomiczne, w praktyce Księżyc będzie prezentował się niemal identycznie również noc wcześniej i noc później.

Pełnia Księżyca – na czym polega to zjawisko?

Pełnia to jedna z czterech głównych faz Księżyca. Dochodzi do niej, gdy Ziemia znajduje się pomiędzy Słońcem a Księżycem, a światło słoneczne w całości oświetla widoczną z naszej perspektywy półkulę satelity. Cykl faz Księżyca trwa średnio 29,5 dnia, dlatego pełnie pojawiają się regularnie raz w miesiącu.

Skąd nazwa „Śnieżny Księżyc”?

Określenie „Śnieżny Księżyc” nie jest terminem naukowym. Wywodzi się z tradycji rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej, którzy nadawali pełniom nazwy związane z porami roku i obserwacjami przyrody. Luty był miesiącem największych mrozów i obfitych opadów śniegu, stąd właśnie taka nazwa lutowej pełni.

W dawnych źródłach można też spotkać określenie „Głodowy Księżyc”. Zima była bowiem okresem, gdy zapasy żywności topniały, a zdobycie pożywienia stawało się coraz trudniejsze.

Jak i kiedy najlepiej obserwować Śnieżny Księżyc?

Najlepsze warunki do obserwacji zapowiadają się w nocy z 1 na 2 lutego. Prognozy wskazują na bezchmurne niebo, choć niskie temperatury mogą skutecznie zniechęcić do dłuższego przebywania na zewnątrz. W niektórych regionach kraju przy gruncie możliwe są spadki temperatury nawet poniżej –30 stopni Celsjusza.

Księżyc szczególnie efektownie wygląda tuż po wschodzie i przed zachodem, gdy znajduje się nisko nad horyzontem. Wówczas działa tzw. iluzja księżycowa – zjawisko optyczne, które sprawia, że tarcza wydaje się większa niż zwykle. Dodatkowo światło przechodzące przez grubszą warstwę atmosfery może przybierać cieplejsze, lekko złotawe odcienie.