Bolesław Leśmian - najciekawszy polski poeta?

Bolesław Leśmian, a właściwie Bolesław Lesman (tak brzmiało jego rodowe nazwisko) urodził się 12 stycznia 1878 roku w Warszawie. Młodość spędził w Kijowie, gdzie brał udział w życiu kulturalnym tamtejszej Polonii. Tworzył wówczas pierwsze wiersze, które posyłał do prasy. Debiutował w roku 1895 wierszami zatytułowanymi "Sekstyny". Potem publikował w wielu czasopismach m.in. "Przeglądzie Tygodniowym" i "Tygodniku Literackim".

Życie dojrzałe i twórczość Leśmiana

Leśmian do Polski wrócił na przełomie roku 1900 i 1901. Rozpoczął pracę w biurze kolei. Później podróżował do Wiednia, Paryża i Monachium. We Francji poślubił malarkę Zofię Chylińską, z którą miał dwie córki. W roku 1902 w "Chimerze" Zenona Przesmyckiego zaprezentowała została szeroko jego twórczość. Poeta pisał również w języku rosyjskim. W roku 1907 wrócił do stolicy. Był współzałożycielem Teatru Artystycznego.

Pierwszy tom poezji Leśmiana ukazał się w roku 1912. W czasie wojny współpracował z "Myślą polską". Publikował wiersze i pisał artykuły. Przez jakiś czas mieszkał w Łodzi, gdzie stał na czele Teatru Polskiego. W roku 1918 objął w Hrubieszowie notariat. Poznał wówczas lekarkę Dorę Lebental, która okazała się jego największą miłością. Później przeniósł się do Zamościa. W roku 1920 wydał słynny tom poezji "Łąka". Pracował jako rejent, po oszukaniu przez wspólnika do końca życia zmagał się z problemami finansowymi.

W roku 1933 Leśmian został członkiem Polskiej Akademii Literatury. Publikował w prasie warszawskiej. W  roku 1935 wrócił do stolicy. Umarł tam 5 listopada 1937 roku.  Po jego śmierci ukazał się zbiór wierszy "Dziejba leśna".

Najważniejsze dzieła Leśmiana

Leśmian ma na swoim koncie przede wszystkim cztery tomy wierszy. Pierwszy "Sad rozstajny" wydał w roku 1912. Najsłynniejszy cykl jego erotyków "W malinowym chruśniaku" pochodzi z tomu drugiego "Łąka". Poeta ukazywał w nich miłość jako wszechobecną i potężną siłę. Był w swoich opisach dość dosadny i śmiały. Zresztą drugi tomik poetycki  Leśmiana z roku 1920 uznawany jest za jedno z jego największych osiągnięć artystycznych. Ogromną popularnością cieszył się m.in. utwór "Dusiołek".  Dwa ostatnie tomy poetyckie Leśmiana to "Napój cienisty" z roku 1936 i wydany pośmiertnie "Dziejba leśna". W tym czasie poeta tworzył utwory bardziej dojrzałe, mniej optymistyczne. Odszedł od wierszy miłosnych i zajął się tematyką śmierci.

Leśmian na swoim koncie ma również znaną powieść dla dzieci i młodzieży "Przygody Sindbada Żeglarza". W tym przypadku rozwinął on jeden z wątków znanych z "Księgi tysiąca i jednej nocy". Warto też wspomnieć o dwóch wierszach artysty. "Dziewczyna"  to utwór z tomiku "Napój cienisty". Jest balladą, która opowiada o 12 braciach próbujących uwolnić dziewczynę zamkniętą za murem. Widoczne w niej są nawiązania do filozofii. Z tomu "Łąka" pochodzi natomiast wspomniany już wyżej "Dusiołek". Leśmian przedstawił w nim w sposób żartobliwy relacje Boga z człowiekiem. Jednak utwór ma również i swoje drugie dno, zmuszając czytającego do refleksji. Leśmian to również piękne wiersze o miłości, wiele kobiet z rozrzewieniem czyta piękne "Usta i oczy".