TikTok, joga i pierwsza książka. Joanna Dudzik opowiada o swojej drodze

Córka między innymi z bullyingiem, z przemocą rówieśniczą, i matka, która zmaga się od lat z depresją i też powtarza schematy rodzinne, patologiczne i nie może się z tego uwolnić - mówi Joanna Dudzik.

Przede wszystkim na bazie własnych doświadczeń i lat zmagania się z depresją postanowiłam napisać o tym książkę, przekazać w jakiś sposób też te emocje, z którymi się sama mierzyłam. To troszeczkę taka równoległa rzeczywistość do moich doświadczeń, ale emocje, jakie są w niej zawarte, są oczywiście moje, ale jest to zupełnie inna historia.

Tytuł „Nadzieja” – tak ma na imię główna bohaterka. Dlatego też zdecydowałam się na Nadzieję, ponieważ troszeczkę jest też ten tytuł taki przewrotny, bo mówi i o imieniu, ale też o tym, co w jakimś stopniu przekazuje ta książka. Pomimo że temat nie jest łatwy, no to mam nadzieję – bo też nie jestem obiektywna – niesie ze sobą nadzieję – mówi.

Reklama

Od dziecka, jak byłam mała, pisałam jakieś piosenki czy opowiadania i później jakoś zakopałam sobie to marzenie gdzieś daleko, głęboko. Też uważałam, że „a, ja napiszę książkę”, że wydawało mi się to takie niemożliwe. Aż w końcu przyszła pewna osoba, obca osoba w zasadzie, która po prostu powiedziała, że mogę i uwierzyła we mnie. I to wystarczyło. To był taki impuls do tego, że w końcu usiadłam i zaczęłam ją pisać. I wkręciłam się w to na tyle, że jest to rzecz, która ze wszystkich rzeczy, które robię, sprawia mi najwięcej radości i z którą czuję się najlepiej, która jest rzeczywiście taka moja.

Reklama

Zaczęłam nagrywać. Sprawiało mi to też właśnie dużo radości. I później nagle to się zaczęło. Zaczęły te obserwacje rosnąć coraz szybciej, coraz szybciej, coraz szybciej. Sama byłam zaskoczona. No i też sprawiało mi to wiadomo radość, jak te wyświetlenia rosły. No i to się stało taką częścią mnie, w zasadzie moją codziennością, że na obecną chwilę ciężko mi sobie wyobrazić w ogóle życie bez tego, bo jest trochę tak jak oddychanie, że codziennie te media są ze mną i ci ludzie, którzy tam są.

Jeśli chodzi o doktor Elżbietę, to wzięło się to od lekarki. Nie wiem, czy mnie ogląda i czy w ogóle jest tego świadoma. Aczkolwiek siedziałam sobie w poczekalni i zwróciłam uwagę na jej "następne" słowo, mówione specyficznym zaśpiewem. No i postanowiłam zrobić sobie taki filmik z wykorzystaniem tego słowa.

Tak. I to wszystko właśnie tak wydaje się niespójne, ale wszystko wbrew pozorom łączy właśnie choroba, ponieważ joga mi zaczęła pomagać na samym początku pandemii. Bardzo, bardzo się w nią wkręciłam i pomagała mi usunąć też takie napięcia z ciała, napięcia z umysłu, jakoś odciąć się na chwilę od tych emocji i była cały czas właśnie przy mnie. […] W jodze dla mnie akurat najważniejsze jest to, co ona właśnie daje pod względem takim psychicznym, jeśli chodzi o uwolnienie napięć i właśnie skupienie się na tu i teraz, na takiej większej uważności na codzienność, na życie. I też to chcę przekazywać podczas właśnie swojego nauczania i podobno mi to wychodzi,