FestiwaLove ATElier – pierwsza odsłona, czyli „energia pomiędzyludzka”

FestiwaLOVE ATElier. Lato pod Płaszczką to cykl letnich koncertów. Tytuł mówi sam za siebie, Ameryki nie odkryjemy – organizatorem wydarzenia jest ATElier Kultury, miejscem wydarzenia – Płaszczka.

Pierwsza odsłona odbyła się w niedzielę 5 lipca. Aura pokrzyżowała plany organizatorowi i w efekcie koncert przeniesiono na scenę przy ul. Mickiewicza. Tam zaprezentowały się Teatr Oddzielny i Teatr Pomiędzy prowadzone przez Annę Korczyk. Zaproponowano fragmenty spektakli obydwu teatrów, czyli zrobił się z tego taki koncert „the best of...”. Było nieco refleksyjnie, publika pewnie popadła w niejaką zadumę, choć lato nie sprzyja takim ambitnym teatralnym analizom.

Anna Korczyk kłopotu z wyborem repertuaru koncertu nie miała. Na afiszach obydwu teatrów wystarczająco dużo spektakli, nic tylko wybierać z nich fragmenty i inteligentnie połączyć je w całość.

Podobnie jak publika aktorzy dali się ponieść różnorodnym emocjom, wszak nie wypada im być soplami lodu, przynajmniej na scenie nie wypada.

Kinga Jędrzejek zaprezentowała piosenki Maanamu. - Piosenki ogromnie wzruszające, z głęboką treścią i wykonałam je naprawdę z prawdziwym przekonaniem, że trafią do odbiorców – mówi pani Kinga.

Dla Julii Lofek ten spektakl wiązał się z innym emocjami, niż te przed premierami poszczególnych sztuk. 
- Ten spektakl był wyjątkowy. Miał w sobie coś niezwykłego, coś czego tak naprawdę nie miał żaden inny spektakl – objaśnia pani Julia. - Każdy spektakl serwował nam inne emocje w tym momencie i mieliśmy taką mieszankę. Na przykład w mojej scenie w Kopciuchu, który pokazywał samotność, pokazywał historię dziewczynki z domu dziecka. Z drugiej strony widzieliśmy też na przykład marzenia, które były niezwykłe, to można było się rozmarzyć. Mogliśmy zobaczyć przede wszystkim miłość, było dużo miłości, było tańce, mogliśmy zobaczyć śmierć w bikini, więc również były elementy grozy. Tak też emocje były naprawdę różne.

Kamil Gałuszka zaśpiewał jeden z utworów Maćka Maleńczuka „Tango libido”. - Jest to utwór, który tak naprawdę odnosi się do energii pomiędzyludzkiej w przypadku najczęściej, że tak powiem, relacji mężczyzny z kobietą – mówi pan Kamil.

Weronikę Trzcińską ten koncert odwołał do przeszłości. - Ten koncert wywołał głównie taką nostalgię, bo jednak było pomieszane i radości, i smutku, i tak naprawdę ciężkich przeżyć, ale jednak do tego też była taka nutka, że trzeba korzystać z życia, bo strasznie szybko mija. Tak samo właśnie jak w mojej piosence „Niech żyje bal”, pokazuje, żeby korzystać z życia, bo te chwile mijają i nie ma, że odwołujemy coś i czekamy, nie wiem zrobię to jutro, tylko trzeba robić to dzisiaj, bo może jutra nie być po prostu – wyjaśnia pani Weronika.

Małgorzata Kłos również mówiła o nostalgii. - Spektakl wywołał we mnie uczucia na pewno nostalgii, bo graliśmy stare spektakle, za którymi cały teatr i ja włącznie tęsknię bardzo – mówiła pani Małgorzata. - Na przykład były utwory Republiki, kocham Republikę, tak samo Maanam. Przypomniało mi się jak to jeszcze było rok, dwa lata temu, kiedy dopiero zaczynaliśmy wystawiać te spektakle i kiedy uczyliśmy się. Ja na przykład jako osoba byłam na całkowicie innym poziomie aktorskim i wokalnym i wspaniale jest do czegoś takiego wrócić.

Tak więc spektakl tych dwóch teatrów był udaną próbą połączenia emocji skrajnych, choć mogłoby się wydawać, że lato to wyłącznie czas laby i odrzucenia wielkich poważnych życiowych rozważań. Ale nie, nic w tym spektaklu nie zgrzytało, a tematy dobrano umiejętnie. Latem też czasami człowiek musi sobie pomyśleć.