Ambrowiec amerykański trzyma się mocno, jesion nie odpuszcza. Botaniczny rekonesans po Jaworznie

Kolejny spacer po śródmieściu. Tym razem na celownik wziąłem rynek z jego sztandarowymi drzewami. To było 14 maja. Do rynku doszedłem ulicami Ludwika Waryńskiego i księdza Stanisława Stojałowskiego. Rynek opuściłem ulicą Mickiewicza. Spacer skończyłem w okolicy Galeny. Wbrew pozorom jest sporo ciekawostek, o czym wielokrotnie donosiłem.

Wbrew pozorom tak zwana miejska pustynia to znakomite miejsce do rozwoju roślinności. Wystarczy byle szczelina pomiędzy płytkami, aby jakiś badyl skorzystał ze swojej życiowej szansy. W okolicy znajdują się jeszcze oazy, czyli pustostany oraz przyległe do nich ogrody. Tym razem moja ulubiona miejscówka przy ulicy skrzyżowaniu z ulicą Sławkowską została skoszona. Ostał się jedynie bez czarny w narożniku. Z kolei pomiędzy kostkami brukowymi wyróżniały się taszniki pospolite w formie o bardzo pierzastych blaszkach liściowych. W okolicy skiełkowała wierzba iwa. Drzewiasta postać tego gatunku trwa w ogrodzie przed skrzyżowaniem z ulicą Słowackiego. Tamże znajduje się spory płat żółto kwitnącego stuliszu Loesela. Poza tym rozkwitł roślinny drut kolczasty pod postacią jeżyny popielicy. Zbliżając się do ulicy Stojałowskiego, zauważyłem płat piaskowca macierzankowego. Wielu mając go w ogrodzie, zastanawia się, jak go zwalczać. Dla innych to niezłe ziółko przede wszystkim o właściwościach moczopędnych i przeciwzapalnych. Trafiły się jeszcze starce zwyczajne porażone przez mączniaka Erysiphe fischeri. Pobocza ulicy księdza Stojałowskiego także cechują się sporą bioróżnorodnością, ale ją sobie odpuszczę. Czas na rynek.

Tutaj najważniejszy jest posadzony za drwalem następca jaworu, znaczy się ambrowiec amerykański. Ruszając z wegetacją, w dniu 24 kwietnia rozwinął kilka listków a nawet pączki kwiatowe. Nie wyglądało to dobrze. Teraz jego korona jest w pełni zielona. Pomiędzy liśćmi tkwią ubiegłoroczne owocostany. Póki co jest dobrze. Kolejną grupą drzew, które w pełni rozwinęły liście, są posadzone w donicach azjatyckie brzozy pożyteczne. Póki co ograniczona dla korzeni przestrzeń im wystarcza. Na jak długo okaże się w przyszłości. Na szczęście w nieszczęściu tutaj cieniem szansy może być przeniesienie ich gdziekolwiek na wolność, aby mogły skorzystać ze swojej nowej życiowej szansy. I w końcu mamy doniczkowe magnolie. Te już zostaną z nami, oby jak najdłużej, do końca swojego życia. Magnolie nie tolerują przesadzania. Teraz kilka z nich wyglądało kwitnąco. Tym sposobem ustaliłem, że przynajmniej w kilku przypadkach mamy do czynienia z magnolią purpurową rodem z Dalekiego Wschodu. Warto jeszcze odnotować, że pozostałe drzewa rosnące na wolności a przede wszystkim klony oraz głogi są w dobrej kondycji.

Idąc ulicą Mickiewicza zwracam uwagę, że po kilku nieudanych próbach posadzone obecnie drzewa są w dobrej kondycji. Ja jednak zwróciłem szczególną uwagę na jesion, którego od wielu lat dokumentuję. Wyrasta w narożniku budynku banku z żubrem w herbie. Pomimo wielu prób eksmisji, w tym agresywnego cięcia, roślina wciąż puszcza nowe pędy. Poza starszym pędem są młode wychodzące wprost z gruntu. Jaki łącznie mają wpływ na przyległy fundamentu trudno powiedzieć. Z kolei przed Galeną szczególną uwagę przyciąga para wierzb żałobnych. Kiedyś uważałem je za wierzby białe w odmianie płaczącej. Ich korony wyróżniają się pomimo przeciwności losu bujną zielenią. To po prostu takie dendrologiczne siłaczki. Na jednej z nich rozwijają się okazałe huby barwy żółtej. To tak zwany leśny kurczak, czyli żółciak siarkowy. Dla znawców, a zarazem smakoszy, to żółty przedmiot pożądania.

PS Dziesiąta tegoroczna wycieczka odbędzie się dopiero w sobotę 23 maja 2026.