„Wesoła Wdówka” czyli bez skandalu

W dziewiętnastowiecznej warszawskiej prasie szeroko się rozpisywano o zachwyconej publice, która z zadowoleniem wyła, tupała, ryczała i wrzeszczała. Jaworznicka publika przykładu z nich nie brała. Grzecznie w odpowiednich momentach biła brawo i tak długo jak należało. A powód był wyśmienity. W cyklu MCKiS-u „Wieczór z kulturą” Gliwicki Teatr Muzyczny zaprezentował operetkę Franza Lehara „Wesoła Wdówka”. W roli tytułowej Grażyna Brodzińska, jak mawiają królowa polskich scen muzycznych. Pewnie tytuł ten nie wynika wyłącznie z pięknego głosu śpiewaczki, musi istnieć patent na operową primadonnę. Ale co to jest?

W dawnych czasach do dobrego tonu należało taką uwielbianą diwę nagradzać. Do ekstrawaganckich pomysłów zaliczyć można elegancką kolasę z parą białych koni.

Współcześni fascynaci operetkowych diw tak zaskakujący nie bywają.

Jaworznicka publika wyśmienicie na „Wesołej Wdówce” się bawiła. Nic w tym dziwnego. Akcja działa się w paryskim kabarecie, tej jaskini rozpusty, w której każdego dopada niesamowita ochota na szaleństwo. Personelowi pewnej szacownej ambasady w niekończących się zabawach towarzyszyły urocze szansonistki – kwiat paryskiego baletu. W ich sieć wpadają co do jednego wszyscy panowie. Intryga operetki zaskakująca, Lehar to wszak mistrz wziętych operetek.

„Wesoła Wdówka” grywana jest z wielkimi sukcesami na polskich scenach od 1906 roku.

Powód wyjaśnił Kierownik Artystyczny gliwickiego Teatru.

Nie bez znaczenia dla sukcesu przedsięwzięcia jest tzw. precyzja dykcyjna artystów. Każda zgłoska w arii śpiewana tak, że publika wie o czym rzecz. A artyści gliwickiej sceny w tej dokładności brylują. No i mamy sukces.

Jak zwykło się uważać do operetki potrzeba bezczelnej kokieterii artystek, które zachwycą nawet „łysych adoratorów”. Oto powód dla którego jaworznicka publika braw nie szczędziła.

[vc_facebook type="standard"]