Co opiekunowie czworonogów powinni wiedzieć o erlichiozie u psów?

Erlichioza to wielonarządowa zakaźna choroba ludzi i zwierząt. U psa może się rozwinąć jako konsekwencja ugryzienia przez zakażonego kleszcza. Żeby zminimalizować ryzyko jej powstania, psi opiekunowie powinni stosować u psów środki odstraszające kleszcze oraz mieć wiedzę na jej temat, aby w razie potrzeby szybko zainterweniować.

Czym jest erlichioza u psów?

Erlichioza u psów to kolejna niebezpieczna choroba odkleszczowa przenoszona przez kontakt z kleszczami Rhipicephalus sanguineus i Ixodes spp., które zakażone są przez drobnoustroje zaliczane do rzędu Rickettsiales. Pierwsze jej przypadki stwierdzono w 1935 roku w Algierii. Nie ma klarownych informacji na temat pojawienia się tej choroby w Polsce. Specjaliści zwracają uwagę na największe rozpowszechnienie jej czynnika etiologicznego we wschodniej części kraju. Właściciele psów, aby uchronić zwierzęta przed przykrymi konsekwencjami ugryzienia kleszcza, powinni wyposażyć się w środki odstraszające kleszcze, jak obroża Foresto dostępna w wielu sklepach zoologicznych. Za najbardziej podatną na zakażenia riketsjami rasę uważa się owczarki niemieckie.

Jak objawia się erlichioza u psów?

Objawy erlichiozy pojawiają się u psa po 2–3 tygodniach od ukąszenia, czasem nawet później. Wywołujące chorobę bakterie atakują komórki krwi, w tym zwłaszcza trombocyty, monocyty i granulocyty. Namnażają się w ich wnętrzu oraz prowadzą do zaburzenia pełnionych przez nie funkcji i ostatecznie do śmierci. 

Objawy erlichiozy psów są nieswoiste. Na początku stwierdza się podwyższoną temperaturę ciała, apatię i osłabienie. Wraz z zaawansowaniem choroby notuje się spadek masy ciała, powiększenie śledziony i węzłów chłonnych, krwawienie z błon śluzowych, śluzowo-ropny wypływ z nosa. W niektórych przypadkach dochodzi też do zapalenia stawów, biegunki, wymiotów, drgawek czy porażenia. Z uwagi na to, że u zmagających się z erlichiozą psów osłabiona jest praca układu odpornościowego, narażone są one na wtórne zakażenia bakteryjne, które zazwyczaj dotyczą skóry kończyn.

Leczenie erlichiozy u psów

Rozpoznanie choroby opiera się zwłaszcza na badaniu podmiotowym – wywiadzie z opiekunem, badaniu klinicznym, badaniu krwi, gdzie oprócz zmian w składzie ilościowym i jakościowym stwierdza się obecność przeciwciał przeciwko wywołującej ją bakterii. Leczenie erlichiozy psów opiera się przede wszystkim na antybiotykoterapii. Najczęściej stosowanym lekiem jest doksycyklina. Antybiotykoterapia, aby okazała się skuteczna, powinna być prowadzona przez około 4 tygodnie, czasem dłużej. Aby ograniczyć wyjałowienie przewodu pokarmowego przez antybiotyki, czworonogowi powinno się podawać probiotyki.

Oprócz antybiotykoterapii obowiązuje też leczenie objawowe, które jest różne w zależności od dolegliwości, z jakimi boryka się zwierzę. Przykładowo w sytuacji znacznego spadku liczby płytek krwi i krwotoku podawane są leki przeciwkrwotoczne, kiedy zaś pies ma silną biegunkę lub wymioty, konieczna jest odbudowa gospodarki elektrolitowej i płynoterapia.

Szybko podjęte leczenie daje duże szanse na powrót do pełnego zdrowia. Jeśli natomiast opiekun nie uda się z psem do weterynarza, w ciągu 4–6 tygodni zakażenie może przerodzić się postać utajoną albo przewlekłą. Ta ostatnia przybiera charakter łagodny (typowe jest chudnięcie, objawy depresji) lub ciężki (typowa jest wysoka gorączka, silna niedokrwistość, uporczywe krwawienia z błon śluzowych, dochodzi do rozwoju wstrząsu hipotensyjnego i śmierci psa).