Wniebowzięcie w Kolegiacie

Jak nakazuje tradycja 15 sierpnia wierni gromadzą się w kościołach i świętują Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny. Po raz 31. w jaworznickiej kolegiacie św. Wojciecha i św. Katarzyny modlił się tego dnia zespół śpiewaczy Jaworznianki.

Wedle dawnego zwyczaju dla poświęcenia zespół przyniósł do kościoła dary: owoce, chleb zdobiony makowym krzyżem i kłosami zbóż, bukiet kwiatów i zbóż przepasany czerwono-białą szarfą. Mszę celebrował ks. Piotr Kos. Na wejście wierni odśpiewali piękną starą pieśń maryjną: „O Maryjo w niebo uniesiona, nad anielskie chóry wywyższona”. Ks. Kos przypomniał 15 sierpnia pamiętnego roku 1920, zwany dniem cudu nad Wisłą, kiedy piłsudczycy odparli sowietów spod Warszawy.

Wierni modlili się za poległych podówczas żołnierzy. W kazaniu ks. Marek Gąsiorek przedstawił istotę tego ważnego święta, kiedy oddaje się hołd Matce Bożej, wziętej do nieba z duszą i ciałem. Jest to więc święto odwołujące się do wydarzeń ostatecznych, do śmierci i nieba, a ludzki żywot ziemski to jedynie pielgrzymka w drodze do wieczności. Mszę kończyło święcenie zbóż, ziół, kwiatów i owoców.

W tekście błogosławieństwa celebrant prosi Boga by wlał w nie siłę nadprzyrodzoną, by strzegły ludzi i zwierzęta przed wszelkimi chorobami i przeciwnościami, aby służyły jako lekarstwa. Wierni tak poświęcone rośliny zanoszą do domów, zatykają za święte obrazy i sięgają po nie, gdy przyjdzie potrzeba. Dawnymi czasy tak święcone zioła chroniły przeciwko urokom, czarom, truciznom węży i ugryzieniom zwierząt. Wierzono, że zatknięte na dachach obracały w niwecz złe czary i oddalały „machinacje diabelskie”.

Był to przede wszystkim dzień modlitw do Matki Bożej, rzeczniczki ludzkiej. Od wieków śpiewano piękne pieśni maryjne, jak choćby ta pochodząca z XVI wieku:

„Anieli słodko śpiewali, a bardzo się radowali,

gdy Maryja w niebo wzięta, święcili anieli święta”.