Słowo na niedzielę: Nim odwrócisz się na pięcie

Nim odwrócisz się na pięcie i odejdziesz od Chrystusa w nicość, zatrzymaj się i posłuchaj, co On ma ci do powiedzenia.
Dzisiaj mówi do nas przez trzech swoich wysłanników. Pierwszym z nich jest Izajasz (VIII w. p.n.e.). On to zapowiadając czasy mesjańskie, czyli Chrystusa, posługuje się ciekawym obrazem, który na pierwszy rzut oka może budzić kontrowersje. W czasach Mesjańskich wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem, lew będzie żywił się trawą i słomą, krowa i niedźwiedzica będą żyły w przyjaźni. Skutkiem zaś tej przemiany, również życie ludzi stanie się bezpieczniejsze. Znamienny jest dobór przykładów dokonany przez Izajasza. Wyraźnie sugeruje, że dokonanie takich przemian, niejako przedefiniowania natury charakteryzującej się walką o byt, jest tylko w mocy samego Boga Stwórcy. Sugeruje więc Boską godność i moc Mesjasza i taki jest głęboki sens tej prorockiej wizji.

Z drugiej zaś strony Izajasz mówi o Mesjaszu, jako prawdziwym człowieku z pnia Jessego . Będzie On potomkiem króla Dawida, którego to Jessse był ojcem. Warto zauważyć, że Izajasz ma odwagę powiedzieć o uniwersalnym charakterze mesjańskiej misji, o czym wielu jego ziomków niestety zapomina.

Drugim prorokiem, który dzisiaj do nas przemawia, jest św. Jan Chrzciciel . Jan, będąc ostatnim prorokiem Starego Przymierza, przygotowuje powierzonych mu ludzi na przyjście Mesjasza. Jego chrzest w wodach Jordanu jest chrztem nawrócenia, czyli zmiany sposobu myślenia polegającej na życiu według prawa Bożego. Choć w stworzonym przez siebie świecie Bóg może działać dowolnie, to jednak z człowiekiem obdarzonym przez Niego wolną wolą i zaufaniem, postępuje inaczej. Zaprasza do przemian, co nie znaczy, że zwalnia z odpowiedzialności. Niestety wielu tego nie rozumie, a jeszcze więcej nie chce tego przyjąć. Ta obłuda musiała być już wtedy znacząca, skoro Jan ówczesnym obłudnikom nie szczędzi bardzo ostrych słów krytyki i roztacza przed nimi najczarniejsze wizje kary. Zaś sam Jan jest dla nas wzorem cudownej współpracy z Chrystusem Mesjaszem polegającej na pełnieniu woli Bożej i pięknej ludzkiej przyjaźni.

Trzecią postacią, która do nas dzisiaj przemawia, jest św. Paweł. Do tych wszystkich, którzy naiwnie oczekują „efektów specjalnych” związanych z przyjściem Chrystusa, Apostoł Narodów kieruje swoje przesłanie. Przemiana zewnętrzna na czasy mesjańskie generuje się w naszych wnętrzach. To tu powinniśmy przyjąć Mesjasza – Chrystusa. W ubiegłym tygodniu, powołując się na św. Pawła, mówiliśmy o przemianie napięć między tym, co w nas cielesne, a tym, co w nas duchowe. Ta twórcza synteza tych dwóch światów jest możliwa w nas tylko i wyłącznie przez przyjęcie Chrystusa Boga Człowieka, do naszego wnętrza. Czas mesjański jest w nas. I to właśnie sugeruje św. Jan Chrzciciel, całą swoją postawą i swoim nauczaniem. Ten, który idzie po nim Jezus Chrystus, przyjmie na siebie to, co jest największą sprzecznością w człowieku, śmiertelną sprzecznością, a mianowicie grzech. Bóg jest święty, a mój grzech jest zaprzeczeniem Jego świętości.

Weryfikacją naszego przyjęcia Chrystusa i cudem przekraczającym ustanie walki o byt w przyrodzie, mogą być słowa św. Pawła : A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście wzorem Chrystusa te same uczucia żywili do siebie i zgodnie, jednymi ustami wielbili Boga i ojca Pana naszego, Jezusa Chrystusa . Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was – ku chwale Boga.

Nim więc odwrócisz się na pięcie i odejdziesz w nicość …

(Iz 11, 1-10; Rz 15, 4-9; Mt 3, 1-12)

Ks. Lucjan Bielas

[vc_facebook]