Blog: Jaworzno układa energetyczne puzzle

Przed Jaworznem stoją poważne wyzwania inwestycyjne. I choć w mediach prym wiedzie Jaworznicki Obszar Gospodarczy, bez echa nie może przejść inna, fundamentalna wręcz kwestia, zapewnienie miastu ciepła systemowego.

No bo właśnie – co dalej, gdy Elektrownia Jaworzno II ostatecznie dokona żywota? Przecież w tej układance nie chodzi wyłącznie o miejsca pracy czy pielęgnowanie lokalnych tradycji energetycznych. Chodzi o sprawę prozaiczną, a jednocześnie kluczową dla egzystencji mieszkańców. O to, by w zimowe wieczory kaloryfery w jaworznickich domach nie były zimne.

Pewne poruszenie wywołała decyzja gminy o powołaniu zespołu mającego zbadać możliwość budowy instalacji przetwarzania odpadów. Mówiąc wprost – spalarni, z której mielibyśmy pozyskiwać ciepło. Z ekologicznego i ekonomicznego punktu widzenia to optymalne wykorzystanie śmieci, które według nowych regulacji prawnych mają mieć pierwszeństwo w dostępie do sieci ciepłowniczej. Każde miasto boryka się dziś z problemem zagospodarowania odpadów, więc temat jest znany i odmieniany przez przypadki w całym kraju.

Warto zauważyć, że lekkie zamieszanie mogły wywołać doniesienia o planach Tauronu, który sam z siebie zamierza wybudować jednostkę zapewniającą nie tylko ciepło dla miasta, ale i parę niezbędną do rozruchu bloku 910 MW.

Do tej pory mogło się wydawać, że patrzymy na dwa osobne, wręcz konkurencyjne rozwiązania tego samego problemu. Na szczęście w tunelu pojawiło się światło. Okazuje się bowiem, że instalacje te wcale nie muszą ze sobą rywalizować – mogą wręcz stanowić jeden, spójny i większy system.

Miasto podpisało list intencyjny, deklarując strategiczną współpracę w zakresie wspierania inwestycji energetycznych. W praktyce może się to objawiać szeroko pojętą przychylnością administracyjną przy realizacji planów Tauronu – zarówno w kwestii bloku ciepłowniczego, jak i gazowego.

Z drugiej strony, te zakulisowe dyskusje mogą doprowadzić do wypracowania niezwykle ciekawego hybrydowego miksu. W takim układzie źródło Tauronu oraz instalacja oparta na odpadach funkcjonowałyby równolegle, uzupełniając się wzajemnie. Co więcej, sama ekospalarnia również mogłaby powstać przy współpracy z energetycznym gigantem. Wszystkie te scenariusze są na stole. Inspiracji nie musimy szukać po omacku – dobry przykład i gotowe know-how można czerpać, chociażby od sprawdzonych spółek francuskich.

Dobrze, że takie rozmowy w ogóle są prowadzone. Z historii doskonale znamy przecież przypadki, gdy każdy ciągnął linę w swoją stronę. Wynikiem takiego przeciągania były zwykle niemiłosiernie ciągnące się procesy inwestycyjne, na których najmniej zyskiwali mieszkańcy. Tym razem stoi przed nami niebywała okazja na stworzenie nowoczesnego systemu, który nie zrujnuje miejskiego budżetu, a zaspokoi oczekiwania zarówno spółek ciepłowniczych, jak i jaworznian.

Jak przy każdej dużej inwestycji infrastrukturalnej w naszym mieście, idealnie sprawdza się stara maksyma, że zgoda buduje. Czekamy więc na konkrety, które – jak można się domyślać – powoli klarują się w głowach decydentów.

Żeby nie zapeszać, o potencjalnej lokalizacji i szczegółach technologicznych na razie wspominać nie będziemy. Nie trzeba być zresztą wybitnym jasnowidzem, by obstawić optymalne rozwiązanie. Pozostaje mieć jedynie nadzieję, że tym razem komunikacja społeczna wokół całego projektu wypadnie nieco lepiej niż do tej pory. W końcu transparentność przy tak „gorących” tematach to podstawa sukcesu.

Franciszek Matysik