Jak ograniczyć zużycie słomy podczas ścielenia w gospodarstwie?

Słoma nadal należy do najczęściej stosowanych materiałów ściółkowych w gospodarstwach utrzymujących bydło i inne zwierzęta. Jej zużycie zależy jednak nie tylko od liczby sztuk czy powierzchni legowisk. Wpływają na nie wilgotność materiału, sposób jego przygotowania, stan budynku oraz częstotliwość ścielenia. Oszczędzanie nie powinno oznaczać ograniczania ściółki poniżej poziomu potrzebnego do utrzymania suchego i czystego podłoża. Celem pozostaje wykorzystanie każdej beli możliwie równomiernie i bez niepotrzebnych strat.

Wilgotna słoma szybko traci przydatność jako materiał ściółkowy. Zamiast przejmować wilgoć z podłoża, sama wnosi ją do budynku, dlatego do uzyskania suchej powierzchni potrzeba jej znacznie więcej. Szczególnie duże straty powstają wtedy, gdy bele leżą bez osłony i nasiąkają od opadów lub gruntu. Sucha słoma znacznie skuteczniej pochłania wilgoć niż materiał zamoczony podczas przechowywania.

Dlatego zapas najlepiej chronić przed deszczem, wodą spływającą po podłożu i zawilgoceniem od dołu. Trzeba też kontrolować stan dachu, rynien i poideł. Nieszczelność w budynku może zwiększać zużycie słomy niezależnie od tego, jak starannie przebiega samo ścielenie.

Jednorazowe rozrzucenie grubej warstwy słomy nie zawsze daje najlepszy efekt. Zwierzęta przemieszczają materiał, ugniatają go i mieszają z odchodami. Przy częstszym uzupełnianiu mniejszymi porcjami łatwiej kierować słomę tam, gdzie rzeczywiście jej brakuje. Taki sposób może ograniczyć całkowite zużycie materiału.

Mechaniczne rozprowadzanie ułatwia także utrzymanie podobnej warstwy na całej powierzchni. Zamiast pozostawiać skupiska słomy w jednym miejscu, można podawać ją równiej i kontrolować zasięg wyrzutu. Ogranicza to sytuacje, w których część ściółki trafia poza miejsce przeznaczenia albo tworzy niepotrzebnie grubą warstwę. Mechanizacja rozprowadzania słomy pozwala także lepiej wykorzystać materiał ściółkowy.

Długość źdźbeł wpływa na sposób rozprowadzania słomy, jej układanie się na podłożu i możliwość podawania przez maszynę. Nie chodzi jednak o maksymalne skrócenie materiału. Frakcję trzeba dopasować do rodzaju zwierząt, systemu utrzymania i sposobu dalszego wykorzystania słomy.

Gdy gospodarstwo przygotowuje większe partie materiału, rozdrabniacz do słomy pozwala uzyskać bardziej powtarzalną długość sieczki. Ułatwia to dozowanie oraz równomierne rozrzucanie ściółki. Maszyny z regulacją długości frakcji pozwalają dostosować przygotowanie materiału do konkretnego zastosowania.

Jeżeli podłoże stale pozostaje mokre, sama większa ilość słomy nie usunie przyczyny. Trzeba sprawdzić, skąd bierze się wilgoć. Najczęściej uwagę powinny zwrócić:

• przeciekające poidła, rynny i dach,
• niewystarczająca wentylacja i skraplanie pary wodnej,
• zabrudzone ciągi paszowe i komunikacyjne,
• problemy z odpływem cieczy,
• zbyt rzadkie usuwanie mokrego materiału.

W oborach znaczna część odchodów i moczu trafia na stanowiska przy stole paszowym. Regularne czyszczenie tych miejsc ogranicza przenoszenie wilgoci i brudu na strefę legowiskową. Sprawna wentylacja pomaga z kolei usuwać wilgotne powietrze, dzięki czemu ściółka dłużej pozostaje sucha.

Kontrola zużycia słomy powinna iść w parze z oceną czystości i suchości legowisk. Jeśli zwierzęta leżą na wilgotnym podłożu, oszczędność szybko może przełożyć się na problemy higieniczne. Najlepszy rezultat daje połączenie suchego materiału, regularnego ścielenia, właściwego przygotowania słomy oraz usuwania źródeł nadmiernej wilgoci.

Jeśli szukasz maszyn, które usprawnią przygotowanie i rozprowadzanie słomy w gospodarstwie, zapoznaj się z ofertą DOZAGRO. Dostępne rozwiązania pozwalają dopasować sposób rozdrabniania i ścielenia do skali produkcji oraz warunków pracy w budynkach inwentarskich.