Jaworznicki Środowiskowy Dom Samopomocy – radość z każdego dnia i tak od 25 lat

Jaworznicki Środowiskowy Dom Samopomocy powstał w 2001 r. Od tego momentu jego historia pisana jest pożytecznymi i istotnymi działaniami na rzecz osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz osób, które wykazują inne zaburzenia czynności psychicznych. Jubileusz 25-lecia tej placówki świętowano w piątek 12 czerwca.

W to miłe świętowanie włączyli się i terapeuci, i podopieczni i ich rodzice. W części oficjalnej złożono podziękowania ty wszystkim, którzy wspierają działania ŚDS – włodarzom miasta, placówkom, instytucjom, osobom prywatnym. Odebrano też od nich serdeczne życzenia i gratulacje.

Część artystyczna nawiązywała do słowiańskiego święta Kupały, święta zakochanych, obchodzonego w najkrótszą noc w roku. Były więc tańce dziewcząt i chłopców, a rodzice uczestników zaprezentowali się w tańcu słowiańskim, „takim jak za czasów, kiedy jeszcze Polska była pogańska”. Wszyscy się w tę część artystyczną autentycznie zaangażowali, uczestnikom sprawiło to wiele radości, nie mniej samym rodzicom. Brawa od gości wydarzenia zebrano gromkie.

Teraz ŚDS to ok. 60 podopiecznych i 19 terapeutów. Wśród podopiecznych są i tacy, którzy wespół z ŚDS-em świętują 25-lecie. Na zajęcia przychodzą tutaj od 2001 r., a więc od samiuśkiego początku.

Podopieczna pani Iza przychodzi na zajęcia od początku, od samego otwarcia. Bardzo lubi tutaj przychodzić. - Spotykam się z kolegami, z koleżankami – mówi. - Najbardziej lubię ceramikę. Teraz pracuję nad obrazki z koralików. Są na nich dinozaur, syrenka i różne takie. Jestem szczęśliwa, że tutaj przychodzę.

Podopieczna pani Roksana przychodzi na zajęcia od 2001 r. Zajęcia tutaj, jak mówi, dają jej „wyciszenie, spokój i takie oderwanie od dnia codziennego”. Najbardziej lubi haft koralikowy. Te zajęcia dają jej „radość dziecka”.

Od początku, od 2001 r. na zajęcia przychodzi też tutaj pan Dariusz. - Ja jak tu przyszedłem, miałem problem z wieloma rzeczami – mówi. - Jak przyszedłem, miałem 13 lat. Nawet butów nie umiałem wiązać. Panie mnie tutaj naprawdę dużo nauczyły. Miałem problem z agresją. Byłem nerwowy. Teraz się to wszystko uspokoiło dzięki terapii, dzięki tutaj terapeutom, psychologom. Po prostu lubię tutaj przybywać. To jest ważne. Mamy różnego rodzaju zajęcia. Nie nudzimy się, zawsze jest coś do pracy. Ja jestem w pracowni muzyczno-artystycznej. Śpiewanie na żywo może dobrze mi wychodzi, to jest nawet w porządku, ale jak ja słucham siebie na nagraniach, to łapię się za ręce. Tutaj terapeuci są bardzo mili.

W placówce prowadzone są zajęcia tematyczne. - Proponujemy zajęcia tematyczne, mamy cztery grupy terapeutyczne – mówi kierownik palcówki Agnieszka Wesołowska. - Są to zajęcia dla osób, które są głębiej niepełnosprawne intelektualnie, czyli jest to samoobsługa, czynności manualne, które potrafią wykonywać, podtrzymywanie czytania, pisania, ewentualnie jakieś elementy gotowania, ale mamy też tematyczne pracownie takie jak florystyczno-ogrodnicza, ceramiczna, rzemiosła artystyczne, dwie pracownie gospodarstwa domowego, pracownia zaradności życiowej. Te zajęcia bardzo dużo dają. My uczymy lub podtrzymujemy ich samodzielność, to jak sama nazwa mówi, Środowiskowy Dom Samopomocy, czyli oni muszą coś umieć i też wymagamy od nich tego, co są w stanie tak naprawdę zrobić.
Czyli jeżeli osoby są sprawne manualnie, to pracują na kuchni, pracują w pracowni ceramicznej, czy w pracowni rzemiosła, gdzie wykonują różne hafty diamentowe, szyją jakieś elementy ubrań, a osoby, które może są mniej sprawnie manualnie, mają kontakt z rówieśnikami, mają z kim się spotkać, porozmawiać. Uczymy ich wzajemnej tolerancji, miłości, równouprawnienia, życzliwości do ludzi, otwartości do ludzi. Tego od nich oczekujemy i tacy oni są, oni cieszą się każdym dniem, każdą chwilą. Gdy wyjeżdżamy na wycieczki, jest to dla nich też wielka radość, bo to jest integracja, czyli wspólne przebywanie dzień i noc, uczą się siebie nawzajem i jest to coś dobrego i ważnego.

Psycholog Bartłomiej Mucha z punktu widzenia profesjonalisty mówi o tym, co dobrego robią zajęcia w ŚDS z ich uczestnikami, co im dają i dlaczego są dla nich istotne.

- Myślę, że przede wszystkim daje im to taką jedność, takie poczucie tego, że nie są sami w jakiś problemach, ich samodzielność też im się poprawia, podobnie umiejętności komunikacji, bycie nie samemu w tym wszystkim – mówi pan Bartłomiej. - To jest istotne. Każdy człowiek jest inny, u każdego jest progres, są poprawione pewne umiejętności, które się zwiększają z każdym rokiem, z każdym miesiącem. To nie jest kwestia poprawy z dnia na dzień, tylko z miesiąca na miesiąc, z roku na rok. Przede wszystkim są bardziej zasymilowani z całym światem, tak naprawdę ze wszystkim, bo my też tutaj jeździmy na wycieczki, są pikniki, są różne imprezy. Podopieczni usprawniają się w tym swoim funkcjonowaniu, usamodzielniają się i o to chodzi przede wszystkim.

Przewodniczący Rady Miejskiej Michał Kirker podkreśla, że „wszystko to, co działa i funkcjonuje na rzecz osób z niepełnosprawnościami, w szczególności osób dorosłych z niepełnosprawnościami jest naprawdę na wagę złota. To są niesamowicie ludzie o ogromnym sercu, ogromnym zaangażowaniu, ogromnej wiedzy i trzeba ich wspierać na każdym możliwym kroku, bo naprawdę jak tak człowiek sobie w środku popatrzy, jak to funkcjonuje, z czym się rodzice i tak naprawdę opiekunowie, ale także pracownicy takich placówek zmagają na co dzień, z takimi problemami i jak pomagają tym ludziom, to naprawdę serce się kraje, bo jest to ogrom pracy, ogrom wyzwań, dlatego naprawdę jest to niesamowicie ważna funkcja społeczna, funkcja w pewnym sensie publiczna, która absolutnie powinna być na każdym kroku wspierana przez samorząd, przez państwo, przez wolontariuszy, przez sektor biznesu, także przez wszystkich, absolutnie przez wszystkich”.

Jaworznickiemu Środowiskowemu Domu Samopomocy życzymy dalszych równie szczęśliwych dni i kolejnych tak pożytecznych i ważnych działań.