List w obronie imienia proboszcza: Kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień

Po skandalu w parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Długoszynie, który doprowadził do rezygnacji proboszcza ks. Mirosława Króla, do redakcji wpłynął list jednego z parafian, broniący duchownego. Autor listu odnosi się do zamieszania wokół wizyt duszpasterskich ks. Dariusza L., obarczonego zarzutami molestowania dzieci i objętego zakazem pełnienia posługi duszpasterskiej. W jego opinii sprawa została nieproporcjonalnie rozdmuchana, a proboszcz kierował się dobrem innych, nie odmawiając pomocy potrzebującym.

„Kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień” – pisze autor, podkreślając, że ks. Mirosław Król wielokrotnie wykazywał się otwartością i gotowością do pomocy wiernym w trudnych sytuacjach, np. organizując chrzty dla dzieci urodzonych poza małżeństwem czy umożliwiając śluby parom różnych wyznań.

List kończy się refleksją nad przesłaniem Ewangelii: „Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni”, sugerując, że w ocenie sytuacji warto zachować większą wyrozumiałość.

Poniżej treść listu do redakcji w obronie proboszcza z Długoszyna: 

Kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień.

Już Chrystus za swego życia miał podobne problemy. Chcąc ratować cudzołożnicę przed ukamienowaniem naraził się niektórym.

To tak na marginesie pseudo afery w parafii Długoszyn. Ale przecież kochając cały świat, co nam prawie wszyscy przywódcy duchowi zalecają, nie można nie kochać jego poszczególnych jednostek. I to chyba nasz proboszcz wyznaje.

Kto miał problem z ochrzczeniem nieślubnego dziecka przyjechał do kościoła w Długoszynie, kto nie mógł nigdzie wziąć ślubu z druga połówką będąca innowiercą przyjechał do kościoła w Długoszynie. Dlatego, prawdopodobnie, gdy widział potrzebę pomocy bliźniemu swemu (jakikolwiek by on nie był) pomógł mu. Wszelki konsekwencje tego czynu zapewne wziął pod uwagę. Ale się nie zląkł. On wie, że Bóg jest jeden. Jestem pełen uznania dla niego w tej materii.

Że od zawsze sprawy pedofilii w kościele były zamiatane pod dywan wiadomo nie od dziś. Ale ryba nie psuje się od ogona.

Nie jest, bowiem tajemnicą, że seminaria duchowne kształcące kandydatów na księży są wylęgarnią tego typu dewiacji. I nie wierze, że przełożeni tych instytucji o tym nie wiedzą. A żyć trzeba. Pozbawienie ich życia też nic nie da (vide- eutanazja)

Ten incydent pokazał nam jednak jak wielki jest to problem. Ale to nie ja wymyśliłem bez żenność księży katolickich. To nie ja zaprzedałem państwo kościołowi.

Przecież to wszystko jest wbrew naturze i zdrowemu rozsądkowi. A tak na marginesie kolejny cytat z ewangelii (z pamięci) „… nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni… .”

PS. Swego czasu miałem okazję (i przyjemność) być na mszy prowadzonej przez księdza żonatego ( Unici). Szedł do kościoła z żoną i dwójką małych dzieci. Oni siedli w pierwszej ławce, z on poszedł odprawiać nabożeństwo. Jakież ono było inne. Jakież normalne i przyjemne. Bez pustych frazesów i wzniosłych ideałów. Bez straszenia maluczkich. Takie po prostu nasze. Co daję pod rozwagę.

Staszek - dane autora do wiadomości redakcji.