Tam gdzie była kopalnia "Jan Kanty" w Jaworznie. Wiosnówka pospolita, wilczomlecze i nieuprzątnięty gruz.

Opuszczam lasy. Czas na miejskie klimaty. W tym celu po prostu wybrałem się w okolicę terenu po kopalni Jan Kanty. Zasadniczo w dniu 15 kwietnia musnąłem skraj chaszczy przyległych do ulicy Grunwaldzkiej porastających obszar położony na południe od zgrupowania świątyń handlu. Botanicznie szału nie ma, ale jest coś, na co trzeba zwrócić uwagę w związku na możliwymi dla tej okolicy zmianami w sposobie zagospodarowania.

Tego dnia po prostu wysiadłem na przystanku Urząd Skarbowy i ruszyłem do przejścia dla pieszych przy skrzyżowaniu z ulicą Szczakowską. Ten odcinek ulicy ochrania ekran dźwiękochłonny opleciony winobluszczem zaroślowym. Pnącze powoli rusza z wegetacją. Póki co mamy skłębione szare pędy pnącza. Z krzewów zielenieje śnieguliczka biała. Jest pewna ilość kwitnącej zieleniny. Szczególnie wyróżnia się jasnota purpurowa. Jest podagrycznik pospolity. Do tego dochodzą płaty przetacznika bladego porażonego przez wroślika z gatunku Peronospora arvensis. Z kolei w pasie zielonej zieleni można zauważyć ruszające z wegetacją okazałe wilczomlecze. Trafił się wilczomlecz lancetowaty oraz jego mieszaniec z wilczomleczem rózgowatym. Rośliny poraża rdza z gatunku Aecidium euphorbiae, która sprawia, że chory jest do siebie niepodobny. Chorego wyróżniają owalne żółtawe liście z rdzawymi kropkami pod spodem.

Zanim wszedłem we właściwe zarośla, zauważyłem spore płaty białego drobiazgu. To wiosnówka pospolita. Tutaj poszczególne osobniki miały mniej niż 4 centymetry wzrostu. Wyróżniają je rozetki liści oraz rozwidlone łodyżki z okazałymi jak na ten gatunek kwiatami. Te są białe. Ich płatki są głęboko rozcięte. Warto wspomnieć, że ta roślina jest niezłym ziółkiem. Zasadniczo poleca się ją przy osłabieniu fizycznym, niedokrwistości, chorobach skórnych na tle zatruć i zaburzeń metabolicznych. Więcej w Internecie. Zaleca się używanie ziela tego gatunku na świeżo. W związku z tym ponadto co piszą warto zauważyć, że efekt terapeutyczny zaczyna się w momencie, kiedy samodzielnie zaczniemy pozyskiwać surowiec leczniczy. Wszak nieuniknione są długie marsze oraz częste skłony i przysiady.

Zwarte zarośla, do których zajrzałem, tworzą bardzo młode drzewa. Dominują dęby czerwone, których liście tworzą zwartą warstwę ściółki. Są większe grupy brzozy brodawkowatej. Do tego dochodzi tłum pędów ruszającej z wegetacją lipą drobnolistną. Inne okazałe drzewa w tej okolicy to topola włoska oraz robinia akacjowa. Z gatunków obcego pochodzenia warto odnotować grupy czeremchy amerykańskiej. Pojawiła się bardzo okazała jak na tę okolicę wierzba iwa. Są jeszcze pojedyncze sosny zwyczajne. Generalnie można powiedzieć, że spontaniczna sukcesja ma niezbyt ciekawy pomysł na ten teren. Sam teren jest miejscem po zburzonym budynku. Jest tutaj sporo cegieł. Widać fragmenty murów oraz prawdopodobnie zasypanej piwnicy. Część cegieł porywa mech z gatunku krótkosz szorstki. Są też spore kawały betonowych płyt. W okolicy zalegają jeszcze ceramiczne dachówki. Przeznaczenie budynku jest mi nieznane. Zasadniczo odnoszę wrażenie, ktoś go nie do końca uprzątnął. Okolica znalazła nowe przeznaczenie. Teraz spełnia się w roli lokalnego wysypiska śmieci. Dominuje kategoria budują, remontują, urządzają. Znalazłem nawet materac po tapczanie oraz połówkę sporej walizy. Trafiła się spora opona. Drugą lokalną dominantą są pogniecione półtoralitrowe butelki po wodzie. Lokalnie tworzą spore błękitne płaszczyzny. To prawdopodobnie bagaż z przeszłości sprzed 1 lipca 2013 roku. Kaucyjni łowcy okazji nie mają tutaj czego szukać.

PS Ósma tegoroczna wycieczka odbędzie się dopiero w sobotę 25 kwietnia 2026.