Jeziorki - grzyby i paprocie w podmokłym borze świerkowo brzozowym

W związku z pewnym projektem badawczym postanowiłem po raz ostatni poszukać stanowiska długosza królewskiego, którego na północ od wielkiej wydmy znalazłem w 1998 roku. Został mi do sprawdzenia fragment lasu położony na północ od trawersu szkoły, a na południe od magistrali energetycznej. Zasadniczo nie przewiduję kolejnej wizyty w tym lesie w tym roku.

Generalnie rzecz biorąc w tej okolicy botanicznie szału nie ma. Południowa część tutejszego kompleksu leśnego to bór bardzo mieszany ze znaczną domieszką czeremchy zwyczajnej w niższej warstwie drzew oraz krzewów. Większość osobników tego gatunki to drobiazgi w porywach osiągające grubość litrowej butelki PET. Okolica zasadniczo jest podmokła, ale zarazem spacyfikowana poprzez liczne rowy melioracyjne. W większości z nich widocznej gołym okiem wody brak. Może jednak być tuż pod powierzchnią gruntu, o czym świadczy tutejsza flora i odczuwalna wilgoć w powietrzu. Bliżej linii energetycznej podobnie jak to stwierdziłem w końcu sierpnia dominuje płat świerczyny ze znaczną domieszką brzozy brodawkowatej oraz omszonej. Tamże brak gęstego runa. Na trawersie szkoły oraz świerczyny jest płat boru, który dopiero co został rozrzedzony. To standardowa praktyka gospodarki leśnej. Generalnie jedno jest pewne. Długosza królewskiego w tej okolicy już nie ma. Czy wobec powyższego jest coś godnego uwagi. Może tak, może nie?

W każdym ekosystemie po uważnym rozejrzeniu się napotkamy na jakieś grzyby. Podczas tego spaceru nie natrafiłem na ich spore bogactwo. Przede wszystkim brak było tych, które po przyjściu z leśnego spaceru rzucimy na przysłowiowy ruszt. Tutaj z kategorii kapelusik fikuśny tudzież nóżka zgrabnie toczona znalazłem jedynie gołąbka i żółtej skórce kapelusza. Nie byłem zainteresowany szczegółowym dociekaniem taksonu. Kolejnym gatunkiem, którego nie sposób oznaczyć na pierwszy rzut oka jest grzyb korticioidalny. Na bio-forum określamy je mianem farby i tapety, ponieważ sprawiają Ostatni raz w Jeziorkach wrażenie przypadkowego maźnięcia farbą. Blisko tej kategorii są grzyby mające wyraźne płatowate owocniki pozbawione spodem wyraźnych struktur typu rurki, kolce, blaszki. Tutaj martwe drewno brzozowe konsumował skórnik pomarszczony. To grzyb pospolity w skali świata, ale mnie jakoś nie udaje się go często spotykać. W końcu mamy okazałe dość dobrze znane huby. Pierwszą jest hubiak pospolity tutaj rozkładający drewno brzozowe. Grzyb swoim pokrojem wyraźnie przypomina kopyto przyrośnięte bokiem do podłoża. Jego skórka jest zazwyczaj szara, a brzeg owocnika jasnobrązowy. Szczególnym przypadkiem jest lakownica spłaszczona o rdzawo brązowej skórce i białych rurkach od spodu. Największe owocniki tego gatunku wyrosły, kiedy żywicielska brzoza stała. Kiedy drzewo padło, kolejne owocniki na starych wyrosły prostopadle do nich, aby tak jak należy rurki były skierowane w dół.

Tak jak na całym obszarze kompleksu leśnego dominującym gatunkiem paproci jest tutaj wietlica samicza. Mamy formę typową oraz taką o wyraźnie węższych łatkach blaszki liściowej. Są oczywiście nerecznice dwojga gatunków jako to samcza i szerokolistna. Jest też najbardziej delikatny z krajowych gatunków jakim jest skrzyp leśny. Z mchów naziemnych na całym obszarze szczególnie wyróżnia się częściowo chroniony dzióbkowiec Zetterstedta. Z bardziej okazałych gatunków jest równie częsty w miejskich lasach złotowłos strojny. Z kolei mchy nadrzewne reprezentują tutaj płaszczeniec oraz widłoząb kędzierzawy. Na zakończenie zauważę, że niezbyt liczne są tutaj porosty. Na jednej z brzóz trafił się chrobotek szydlasty.

PS Osiemnasta tegoroczna wycieczka odbędzie się dopiero w sobotę 26 września 2026.