Blog: Gdzie urząd nie może, tam Babulę pośle

I stało się coś, co według urzędowej logiki stać się nie mogło. Gruz z wyburzonego domu w Szczakowej zniknął. Dało się? Dało. Bo Wiesława Babula nie odpuściła i doprowadziła sprawę do końca. Przypomnijmy: chodziło o gruz po wyburzeniu ponad stuletniego budynku przy ul. Kablowej.

Wcześniej zawaliła się ściana, która runęła na ulicę. Przez kilka miesięcy stała tam barierka, a mieszkańcy omijali miejsce szerokim łukiem. W końcu miasto zdecydowało się na wyburzenie nieruchomości. I… na tym zapał się skończył. Gruz został. Bo pieniędzy na jego wywóz – jak usłyszeliśmy – nie było.

I tu zaczyna się historia, która idealnie pokazuje różnicę pomiędzy „nie da się” a „zróbmy to”. Wiesława Babula, radna i przedsiębiorca, dla której organizacja transportu czy znalezienie wykonawcy nie jest czarną magią, znalazła rozwiązanie. Firma zabrała gruz i wykorzystała go pod budowę drogi. Nie było pieniędzy? Znalazł się pomysł. Nie było procedury? Znalazła się determinacja. No, ale w tej historii nie mogło zabraknąć urzędowego „kija w szprychy”.

W przestrzeni publicznej – za pośrednictwem profilu dzierżawionego przez MZDiM pod nazwą miasta – pojawiły się sugestie, jakoby mogło dojść do… paserstwa. Że ktoś rzekomo ukradł gruz. Że to przestępstwo zagrożone karą do pięciu lat więzienia. Brzmi poważnie. Tyle że mówimy o stercie betonu, która przez kilkanaście miesięcy zalegała na działce i której – jak słyszeli mieszkańcy – „nie dało się” uprzątnąć.

I to jest sedno. Mentalność „nie da się, bo przepisy”. Bo procedura. Bo odpowiedzialność. Bo paragraf. Tymczasem często wystarczy ktoś, kto nie przyjmie do wiadomości, że się nie da. Jest takie powiedzenie: jeśli czegoś nie da się zrobić, poproś kogoś, kto nie wie, że się nie da – i on to zrobi. W Szczakowej zadziałało.

Co więcej, dzięki tej determinacji ujawniono coś znacznie poważniejszego niż bałagan. Podczas wywozu gruzu odkryto ludzkie szczątki. Okazało się, że przez wiele miesięcy – być może lat – miejsce to było nie tylko gruzowiskiem, ale i ukrytym grobem. Bawiły się tam dzieci. Przechodzili mieszkańcy.

Dziś sprawą zajmuje się prokuratura. Szczątki zostaną pochowane. Procedury – miejmy nadzieję – zostaną dokładnie przeanalizowane. A teren został uprzątnięty. Paradoks tej historii polega na tym, że gdyby wszystko pozostało w sferze „nie da się”, prawdopodobnie gruz nadal by leżał. A wraz z nim – makabryczna tajemnica.

Można więc spierać się o formalności, interpretacje i paragrafy. No, ale z powyższego przypadku płynie pożyteczna nauka: czasem trzeba kogoś, kto, zamiast rozkładać ręce, zakasze rękawy i…
Franciszek Matysik