Blog: Izera na ostrym zakręcie

I zera miała być czymś więcej niż samochodem. Miała być symbolem nowoczesnej Polski, ambitnego państwa i wielkiego skoku cywilizacyjnego. Miała pokazać, że potrafimy nie tylko marzyć, ale też planować, budować i dowozić. Dziś jednak coraz trudniej nie odnieść wrażenia, że ten projekt wpadł w bardzo poważny zakręt.

Nie przesądzajmy jeszcze, że to definitywny koniec. Ale nie udawajmy też, że wszystko jest pod kontrolą. Ustąpienie prezesa, kolejne znaki zapytania i coraz więcej ciszy tam, gdzie miały być konkrety, każą zapytać wprost: co dalej? Bo właśnie w takich chwilach kończy się polityczna opowieść, a zaczyna brutalna rzeczywistość. Budować można wiele. Pytanie tylko: co dokładnie, za ile i na jakich podstawach?

Być może sam pomysł był odważny. Może nawet potrzebny. Tyle że odwaga bez fundamentów często kończy się jak wizualizacja z folderu reklamowego – wygląda efektownie, dopóki nie trzeba wejść do środka. Jeśli ojców sukcesu zawsze jest wielu, to ojców kłopotów zapewne również. I tu warto uczciwie powiedzieć: odpowiedzialność nie leży po jednej stronie. Trudno nie zapytać, czy zawiniły opóźnienia z czasów Morawieckiego, czy może obecna władza nie potrafiła nadać projektowi sensownego kierunku. A może prawda jest bardziej banalna i bardziej bolesna zarazem – zbyt długo więcej tu było życzeniowego myślenia niż merytoryki.

Najbardziej szkoda jednak miasta. To ono uwierzyło, że uczestniczy w czymś wielkim. To mieszkańcy słyszeli o przełomie, rozwoju, miejscach pracy i nowym otwarciu. Jeśli więc wokół tego pomysłu już coś ruszyło, jeśli budowana jest infrastruktura i wydano publiczne pieniądze, to ta historia nie może zakończyć się wzruszeniem ramion.

Problem z Polską polega dziś na tym, że każda trudna sprawa natychmiast staje się kolejną bitwą wojny polsko-polskiej. Jedni powiedzą, że kiedyś wszystko szło szybciej. Drudzy przypomną, ile było chaosu, ustaw pisanych na kolanie i decyzji przepychanych nocą. Teraz z kolei mamy blokowanie, awantury i polityczne okopy. Efekt? Państwo słabnie, obywatele tracą zaufanie, a dezinformacja tylko zaciera obraz.

Możemy się różnić, ale w sprawach rozwoju powinniśmy umieć się porozumieć. Bo Izera być może jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa. Ale już dziś mówi nam jedno: bez rozsądku nawet najpiękniejsza wizja może odjechać szybciej, niż zdążymy wsiąść.

Franciszek Matysik