XXXIII Spotkania Teatralne – spektakl „8 kobiet i robot” oraz … bonus

Grupa teatralna Stefana Warzyńskiego popisała się ciekawym spektaklem pt. „8 kobiet i robot”. Wystawiono go  w ramach XXXIII Spotkań Teatralnych. Sztukę zagrano na scenie ATElier Kultury we środę 25 marca. Autorem scenariusza i reżyserem spektaklu jest oczywista pan Stefan, który stwierdził, że ów scenariusz jest efektem pracy wyobraźni i obserwacji życia. 
Tytuł wydał mi się niczym z Lema.

W tym zaskakującym spektaklu kobiety i na dokładkę jedna kobieta-robot są w swoich relacjach z mężczyznami wyjątkowo nieszczęśliwe. To związki nieudane. Spektakl po części jest opowieścią fantastyczną, choćby wtedy, gdy jedna z bohaterek chce usunąć swoje wspomnienia, gdy inna rozmawia ze swoim nienarodzonym dzieckiem i gdy pojawia się na scenie tytułowa kobieta-robot. Jest też w spektaklu scena spotkania w windzie studentki historii sztuki i projektanta kutrów rybackich, którzy niespodziewanie zaczynają snuć swoje wspólne plany, a te okazują się być mało radosne. Spektakl zamyka scena na stacji kosmicznej. Astronautka z powodu awarii stacji traci życie. Sztuka wprowadza publikę raczej w nastroje pesymistyczne, pewnie niejednej pani na widowni dała owa sztuka do myślenia, panowie też się nad spektaklem zastanowili.

Pani Julia L. kreowała postać studentki sztuki. - Uważam, że z mojej roli wynikło przede wszystkim to, że obecnie ludzie nie zdają sobie czasami sprawy, że jak poznają jakąś osobę, czasami budują już w swojej wyobraźni z nią całą przyszłość, wymyślają sobie, jak ta przyszłość będzie wyglądać, jak będą mieć dzieci, jak, będą pracować i mieszkać razem, a tak naprawdę moja postać pokazuje, że wszystko może się zmienić i może okazać się, że osoby tak naprawdę nie są sobie przeznaczone, trzeba po prostu patrzeć realnie na to, co się dzieje. Powinniśmy rzeczywiście spojrzeć realnie na osobę, którą spotkaliśmy, a nie przez taki kolorowy pryzmat, żeby widzieć tylko jego pozytywne cechy, bo czasami możemy się niemile zaskoczyć i tak naprawdę możemy zepsuć całe życie przez jeden zły wybór.

Dla pani Klaudii grającej rolę mamy rola jest zdecydowanie nowa. - Mamą na co dzień nie jestem, więc jest to coś nowego. Tak samo nigdy nie odczułam straty bliskiej osoby, więc jest to o tyle nowe, że muszę poczuć te uczucia, których nigdy w sobie nie miałam, co jest i wymagające, ale też to bardzo ciekawe doświadczenie nowe, które zdobyłam na scenie, a myślę, że w przyszłości mogę je wykorzystać, tą troskę, której się tutaj nauczyłam i tej rozmowy z moją sceniczną córką.

Tak więc na widowni zrobiło się smutno, choć pan Stefan wplótł w tekst sztuki pewne zabawne fragmenty. Może więc powstała z tego całkiem udana tragikomedia. A swoją drogą, ciekawi mnie komedia w wydaniu pana Stefana.

Na zakończenie tej relacji mam malutki bonus.
Wśród publiki pojawiła się pani Natasza, której zdaniem te jaworznickie Spotkania Teatralne to jest genialny pomysł. - Jestem wierną fanką Spotkań Teatralnych – mówi. - Obfitują we wspaniały repertuar. 
O spektaklu Krzysztofa Materny i Olgi Bołądź mówi pani Natasza, że to doskonałość, minimalizm w formie, w dekoracji. - Przesłanie, które wyniosłam, to że nie ma już teraz wstydu – relacjonuje. - Coś co chyba najbardziej zapadło mi w pamięć. Kocham Olgę Bołądź, bo utożsamiam się z jej spojrzeniem na świat. Takie jest bardzo ludzkie, humanitarne, ale też zmuszające do codziennej refleksji nad naszym życiem. No i Materna, mistrz wiadomo. Myślę, że gdybym mogła przeprowadzić wywiad, to byłby Wojciech Mann i Krzysztof Materna właśnie, ponieważ są moimi takimi gwiazdorskimi postaciami z czasów mojego dzieciństwa. Rola Materny opiera się o dystans do siebie, do świata i umiejętność znalezienia się osób będących seniorami we współczesnym świecie, w rzeczywistości, która ich otacza – dodała pani Natasza.

Tak więc ze Spotkań Teatralnych wynikają same pożytki. Człowiek przyjdzie na spektakl i pobudzi swój unikający wysiłku mózg do intensywnej pracy. Życie wyda mu się o niebo ciekawsze. Coś go wreszcie zaskoczy, choć sądził, że o żywocie wie już wszystko.